تداخلات در سنجش هاي ايمني :

طبق تعريف فدراسيون بين المللي شيمي باليني (IFCC)، عامل مداخله گر ماده اي است که در سيستم مورد آناليز وجود داشته، سبب انحراف اندازه گيري از ميزان واقعي مي گردد. در اصل سيگنالي است که به آناليت مربوط نمي باشد. عامل مداخله گر مي تواند وابسته به آناليت و يا مستقل از آناليت باشد. عامل مداخله گر مي تواند پاسخ هاي مثبت کاذب بوجود مي آورد. در مواردي ميزان مثبت کاذب در حدي است که مي تواند بر روش درمان پزشک تأثير بگذارد. به عنوان مثال بيماري هاي تيروئيدي را در نظر بگيريد که در آنها با آزمايشات متوالي نتيجه درمان را ارزيابي نموده، بر اساس اين نتايج ميزان دارو کم، زياد و يا قطع مي گردد. در موارد ذيل مي توان به وجود تداخلات شک کرد:
1. اختلال فاحش در ميزان يک آناليت در روش هاي مختلف
2. عدم تابعيت نتايج يک نمونه از قواعد اسپکترومتري مانند نصف نشدن ميزان يک آناليت با دو برابر رقت نمونه
3. مقايسه رابطه فيزيولوژيک آناليت ها(مقايسه رابطه هورمونهاي استروئيدي، هورمونهاي گنادوتروپيني و زمان قاعدگي)
4. عدم تطابق علائم باليني و نتايج آزمايشات (پروفايل پرکاري تيروئيدي در فردي که هيچکدام از علائم مذکور را ندارد)
5. مقايسه نتايج قبلي و فعلي يک نمونه يعني استفاده از ذخاير سرم ها و کنترل ها

 

صفحه قبل

صفحه بعد